Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego! Stwórz o Boże we mnie serce czyste i odnów w mojej piersi ducha niezwyciężonego!

Nie ważne którą drogą pójdziesz, ważne z kim tę drogę przejdziesz.

Na Rusinowej Górskiej Polanie Gdy wejdziesz we wstęgę ciszy. W mrocznego czasu wieczny bór Nad tobą otwarty całun Złocone barwy miękkich chmur. Powoli suną w otchłań prawdy Z nadzieją ku świątyni gór Tam zawsze byłeś wolny I gdzie wędrówka głodnych serc Aż nagle jawi się trawiaste zbocze Gęsiej Szyi Rozłożony dla ciebie zielony dywan Na nim czekają w darze głazy Kamienne stoły wiekowych burz Daleko horyzont mleczno-szarego sukna nieba Firmament oczekiwany z dawnych lat Jak feretrony w procesji. Niesione na ołtarz Na widnokręgu odcisk koronek gór Miękko oparty o szafirowy oddech regli. Wiatr płynie z każdego załomu skał. Organy wyrosłe ponad chmury Wołają tęsknotą . Zabierzesz ze sobą ten skrawek przestrzeni Wydartej w godzinę oczyszczenia. Zostawisz swoje cierpienie. A odgłos serca w dzwonkach redyku .