Park późnojesienny.... Wiatr zmiótł liście na ławce jesień spoczęła strojna uroczyście pachnąca owocami mgłę rozgarnia chłodnymi palcami. Potem już tylko deszcze kroplami uderzają o ławki oparcie ich szmer jak odgłos werbla narasta rytmem w powietrzu wilgocią przesyconym. Liście umierają w ciszy spokojnie duszę oddają niebu które chwyta ich maleńkie byty i zamienia w pierwsze tańczące płatki śniegu przytulone do siebie na ławce.

Jak często uciekamy w takie miejsca,gdzie gości samotność nawet nie wiemy.

"Gdy ciemna chmura błękit nieba przysłania, poczuj świeży wiatr, on złe myśli przegania..."