Rzeźba Popatrz, tam w białej otulinie gdzie góra kwiatem wyścielona raz się pojawia a raz niknie dziewczyna - dziwnie utęskniona. A jaka blada - topielica? Jakby z niej wywietrzało życie zgubione dusze w czas przemyca zjawą jest we śnie, snem o świcie. Ta dziewka tu lubego czeka, rzeźbiarz ją zaklął w tej opoce. Droga do niego jest daleka, a serce w piersiach tak łopoce... W białych ramionach wiatr powiewa, z marmuru łza spływa po licach. Chciałaby piosnkę mu zaśpiewać, lecz głos zakłuty dłutem mistrza. Cierpienia końca nie doczeka, rzeźba , z kamienia, ulubiona. Choć czas upływa - wartka rzeką, nigdy nie zaśnie w tych ramionach. Siedząc na ławce w miejskim parku, popatrz na rzeźby smutne oczy. Wśród dłuta zręcznych zakamarków, łzę ujrzysz, tę, co serce broczy.

Każdy z nas ma dzień, w którym zastanawia się nad sensem życia.

Źle czy dobrze, okaże się później. Ale trzeba działać

Piękne miejsce ;)