Domowa atmosfera i przyjazne konie, super pomysłem na agroturystykę .

Georg Trakl Matka niosła maleństwo w białym świetle księżyca W cieniu drzewa orzechowego, pradawnego dzikiego bzu Upojona sokiem z maku, skargą drozda; I cicho Pochylała się ze współczuciem. Nad tamtą Twarz z zarostem Cicho w ciemności okna; a stary sprzęt domowy Ojciec Leżał rozbity; miłość i jesienne marzenie. A więc ciemny dzień roku, smutne dzieciństwo Ponieważ chłopiec cicho stąpał w dół Do zimnych wód, srebrnych ryb. Spokój i oblicze; Gdyż rzucił się przed szalone konie, by skamienieć W nocy szarej nad nim szła jego gwiazda. Albo kiedy on trzymał marznącą rękę matki Przechodząc wieczorami przez jesienny cmentarz Świętego Piotra Delikatny nieboszczyk cicho w ciemności izby leżał A tamten zimno powieki nad nim unosił. Jednak on był małym ptakiem na bezlistnej żerdzi Dzwon długi w listopadowy wieczór Cisza ojca, Ponieważ on we śnie schodził kręconymi schodami zmierzchu.

Vivienne Plumb Twarz ziemi Twoje dłonie już nie pasują do moich kieszeni, jadę cię zobaczyć, och, jak za tobą tęskniłam mijając Horowhenua, przed Levin mężczyzna w żółtej, poplamionej wełnianej koszuli z kapturem leży twarzą do ziemi przy strumieniu, jadę, jadę, po drodze zawsze są owce i smuga błękitnego dymu na odległym wybiegu dla koni, po drodze zawsze są kasztanowe zady i obora o czerwonym dachu. Intercity z Wellington do Auckland jedzie jedenaście godzin, kierowca to zawsze Sean, Dougal, Jim albo Dave, kierujemy się białymi liniami, jest słupek, brama, słupek, kabel na ogrodzeniu, słupek, brama, Horowhenua, Manawatu, Waikato, jadę, jadę, jadę.

Życie jest rumakiem, który nie znosi tchórzliwego jeźdźca. [ Iason Evangelu ]