o poranku... Tam gdzie cisza czar roztacza, gdzie granica jest istnienia o poranku w blasku zorzy wróżki kapią się w strumieniach. Przelewają wód kropelki, głaszcząc dłonią chwile czasu w tchnienie wiatru sączą radość echo łowiąc w gąszczach lasu. Zapalają błyski słońca, ciepłym darząc Cię spojrzeniem, pomyślnością ścielą drogi ugłaskane swym westchnieniem.

"Czasem sam siebie pytałem, dlaczego natura wybrała zieloność jako kolor życia. Czyżby to był jedyny kolor, który potrafi ocalić ukryty w nim spokój świata, a może i zdolność przenoszenia tego spokoju na człowieka? Bo wszystkie inne kolory wydawały mi się jakby znerwicowane, zarażone niepokojem."