Poszłam na długi spa­cer po le­sie, Że Cię tam spot­kam wie­działam prze­cież. Na wpół real­nie, na wpół ba­nal­nie, A w le­sie było tak ka­meral­nie. Ty mnie tu­liłeś, a ja wie­rzyłam, Że Twoich prag­nień spełnieniem byłam. I znów dla Ciebie byłam królewną, Pewną swych uczuć i Ciebie pewną. Gdzieś na po­lanie w słońca pro­mieniach Znów się spełniały mo­je marze­nia, Było jak w baj­ce, tej z siódmym niebem, A tu, w tym le­sie był właśnie Eden. Gdy­byś chciał zos­tać dziś byłbyś królem, Jeszcze Twe skro­nie pogłas­kam czu­le. A te­raz odejdź, jak zaw­sze chciałeś… Na­dal chcę wie­rzyć, że mnie kochałeś. Odpowiedz