Karin Boye Wieczność Jeden raz było nasze lato długa wieczność. Wędrowaliśmy po górach w słoneczny dzień bez końca jeden raz. Zanurzaliśmy się w zielonym zapachu głębokim bez dna i nie czuliśmy żadnego niepokoju gdy nadchodził zmierzch. Gdzież potem odeszła nasza wieczność? Jak zapomnieliśmy jej świętą tajemnicę? Nasz dzień był zbyt krótki. Staramy się w spazmach, formujemy w walce dzieło, które stanie się wieczne - a jego istotą jest czas.

Gdy podróżnik zostawia w tyle za sobą góry, po raz pierwszy widzi je w ich rzeczywistym kształcie – tak też jest z przyjaciółmi. /Hans Christian Andersen/

To, co robimy dla innych, jest tym, co naprawdę warto robić.