Jakże tamtą przez­wy­ciężyć? Ty uklęknij, tam­ta ru­nie. Jarzmo słod­kie, brze­mię lek­kie… Przed nim je­no klękaj zaw­dy i „Cierp złe ja­ko dob­ry żołnierz Je­zusa Chrys­tu­sa.”

Jak ob­rotnie można w świecie, choć się w oczy jed­no su­nie! Może bag­net- dob­re słowo, może hełm to ko­kon praw­dy Al­bo krew to włas­nej pychy, z ko­lan dźwi­ga się po­kusa…

Emoc­ja wy­cieka wraz z po­tem, os­tatki po kątach jęczą Nie czas na prące w obłęd wes­tchnienia żołnierza li­tości Oh, jakże lżej! Jakże opłacal­nie żyć w obojętności! Ktoś znów ple­cy pod­no­si, proch w nie, póki klęczą.

Czy mam wrócić tu do te­go? Świata strasznie ok­rutne­go, Gdzie żołnierz za­bija tu bra­ta, Na ko­bietę mówi szma­ta, Włas­ne dzieci się mor­du­je, Oj­ca, Mat­ki nie sza­nuje

Człowiek jest jak żołnierz na woj­nie: gdy są dob­re i piękne chwi­le w życiu człowieka, to tak jak­by żołnierz dos­tał amu­nicję i z za­pałem biegł na front wal­czyć za blis­kich, za miłość, za oj­czyznę.

Szturmowcy - elita armii.