Na brzegu rzeki snu, stoi mały dom. I róże w ogrodzie, piją żywą wodę słów. Wśród słów i wśród snów, tam skrzaty wiją wianki, z kwiatów marzeń. Rzucają je do żywej wody, do rzeki snów. Niech dotrą tam, gdzie otwierają się serca, pod cudownymi oczami nieba.

Zbudziłem się i to był mój rodzinny dom Piana musowała rozbijając się o skałę Ani jednego ptaka, wiatr tylko otwierał i zamykał falę. A dookoła zapach horyzontu I popiół, jakby pagórki ukrywały ogień, Który gdzieś indziej spalał cały świat. Przeszedłem na werandę, stół był zastawiony, O nogi stołu, o kredens, uderzała woda. Jednak wejść musiała ta, co nie ma twarzy, Przecież wiedziałem, że potrząsa drzwiami Korytarza, od strony ciemnych schodków, ale nadaremnie, Już tak wysoko stała woda w sali. Szarpałem klamką: stawiała mi opór, Prawie słyszałem, tam na drugim brzegu Głosy, śmiech dzieci wśród wysokiej trawy. Zabawy innych, zawsze innych, radość...